درهای فردوس وا بود امروز از بیدماغی گفتیم فردا گوهر گرهبست از بینیازی دستیکه شستیم از آب دریا کثرت نشد محو از ساز وحدت همچون خیالات از شخص تنها ... به هیچ صورت زدورگردون نصیب ما نیست سربلندی ز بعد مردن مگر نسیمی غبار ما را برد به بالا رمیدی از دیده بیتأمل، گذشتی آخر به صد تغافل اگ

سعدی پا بر روی زمین دارد؛ در عین اینکه اخلاقگراست، ولی خیلی واقعنگر است. شما هیچ سخنی در سعدی نمیبینید که رویاپردازانه و خیالپردازانه باشد، یعنی توصیهای به انسان بکند که عملکردن به آن در توان یک انسان عادی نیست. دوم اینکه در سعدی یک تنوع گرایش وجود دارد، یعنی گاهی گرایش به عرفان و عشق عرفانی

دمکراسی، لیبرالیسم، اندیویدآلیسم، سکولاریسم، لائیسیته، اروتیسم و ... حدود اعتدالِ اینها لنگرگاههای نهایی و پایانههای تاریخاند. رمز پایداری و پایانی بودن این امور نه ارزش آنهاست و نه گزینش آگاهانه و نه جبر تاریخ به معنای کلاسیک. اینها محصول عقب نشینی سنگر به سنگر موانع کامجویی انسانها تا جایی اس